Bak Önümüz Yaz, demeye az kaldı

Kış,ağır bir yorgan gibi üzerimize serilmiş işini yapmakta. Geceler uzun, güneş kayıp; grinin her tonuna doyduk çok şükür. Yorgan altında bunalıp nevresimin soğuk köşelerini kolaçan etsem de, bu yatış halinin beni yavaşlatmasını sevmediğimi de söyleyemem.

Günler, akşam yemekten sonra konan çayla basitçe sonlanan bir ritüel gibi. Çoğunlukla birbirinin aynısı. Ne büyük şükür sebebi Yarabbim.

Bu kış daha iyiyim. Hava durumunun içimi karartışından bile daha az şikayet ediyorum. Yine de güneşi çok özledim. Tabiat ana izin verene kadar, d vitaminimle magnezyumuma kuvvet.

.

.

.

Günler önce kasvetli havalar eşliğinde başladığım yazıyı, bugün kendiliğinden çıkan aceleci papatyalarının mutlu etmesiyle bitireyim artık. Uzun bir aradan sonra güneşi de papatyaları da görmek iyi geldi.

Aklımda velilerle birlikte okuduğumuz kitaplarla ilgili yazmak da var. Hadi bakalım sonraki yazının konusu da o olsun.

Az kaldı. Önümüz yaz. Ha gayret…

Sevgiler🌸